مانیومنت حسین ماهر در ایرانشهر

مجموعه جدید آثار حسین ماهر برج ها را موضوع کار خود قرار داده است تا به انسان و نسبت او با تاریخ و زمان بپردازد.
حسین ماهر نقاش معاصر که مجموعه آثار او از جمعه در گالری ایرانشهر به نمایش گذاشته شده است درباره این نمایشگاه که "مانیومنت" نام دارد و 20 نقاشی و یک اثر حجم در آن به نمایش درآمده است، گفت: این مجموعه را از سال 90 آغاز کردم. سال 92 آثار آماده نمایش بود، اما به دلیل پروژه های دیگری که در دست اجرا داشتم، فرصت لازم را برای نمایش این مجموعه ایجاد نشد. امسال با دعوتی که گالری ایرانشهر از من کرد این امکان فراهم شد که آثارم را به نمایش بگذارم.
وی با بیان اینکه مجموعه او شامل 28 اثر است و در این نمایشگاه 20 اثر به نمایش گذاشته شده است، افزود: بخشی از آثار این مجموع هنوز در شرف انجام است و اسکیس ها و طرح های آن آماده است که به زودی اجرا خواهند شد. در این مجموعه من اشاراتی داشته ام به حافظه تاریخی، حافظه درازمدت و حافظه کوتاه مدت که در حقیقت بسیاری موارد را شامل می شود. موضوعاتی مانند اینکه تو که هستی و کجا هستی، ارتباط و قرار گرفتنت در این نقطه خاکی چگونه است. در نهایت حرکت ها و جابه جایی های انسان معاصر یا همان مهاجرت از جمله نکات مفهومی است که در این مجموعه به آن پرداخته ام.
این هنرمند توضیح داد: مهاجرت انسان از نقطه ای به نقطه دیگر گاه موجب اتفاقات مثبت شده است و گاه به دلیل چالش هایی که ایجاد می کند و عدم پیوستگی تاریخی که بر اثر جنگ ها و هجوم های تاریخی به وجود آورده است، نوعی خلل به حافظه تاریخی ما محسوب می شود.
ماهر درباره این نکته که در این مجموعه برج را به عنوان نمادی از حافظه تاریخی در نظر گرفته است، گفت: برج ها یادمان ها هستند که از دوره های مختلف قابلیت ها و استعدادهای دوره خود را به عنوان یک نماد تاریخی حفظ کرده اند. این یادمان ها نقاطی هستند که قرار بود برای ما موجب یادآوری یک دوره تاریخی خاص شوند، اما آن ها کم کم تبدیل به یادگاری شدند و آن قابلیت تاریخی را از دست دادند. آن ها اکنون جز اشیای اطراف ما هستند و چالش برانگیزی قبل خود را از دست داده اند. برج ها برای من موتیف های باروری هم هستند. زنانگی، مردانگی داشتن آن ها به لحاظ فرمی که از دوران بدویت وجود داشته است برای من جالب توجه بوده است.
این نقاش معاصر درباره طرح مسئله زمان در مجموعه جدید خود، گفت: برای من خود مسئله زمان، به شکل فقدان توجه به زمان در این مجموعه نمود پیدا کرده است. اگر به این فکر کنیم که شما ذهن خود را در نقاطی نمی توانید حرکت دهید، آن نقطه جایی است که زمان برای شما در آن ایستاده است و به یک عنصر بدون محتوا تبدیل شده است و شما نمی توانید آن را به آینده هم نسبت دهید. این ایستادن زمان موضوعی است که به شکل نقد می خواستم در این نقاشی ها آن را مطرح کنم.
وی درباره تنها اثر حجم حاضر در این نمایشگاه نیز توضیح داد: این اثر درگیری من با موضوع سفر است، من شخصاً بسیار سفر می کنم و گاه حتی نمی دانم سفرم چه شکلی خواهد داشت و کجا به اتمام خواهد رسید، زیرا خود حرکت است که برای من اهمیت دارد. در این اثر شما آدم های بسیاری را می بینید که در حال رفتن هستند و در نهایت در یک کلاف سردرگم گرفتار شده اند. طول مسیر داستان اصلی این حجم است که باز هم به موضوع زمان و مهاجرت در آن پرداخته شده است.
محمود دولت آبادی نویسنده نامدار معاصر در یادداشتی بر آثار حسین ماهر در این نمایشگاه نوشته است: "حافظه موضوعى عمده در ذهنیتِ حسین ماهر است در طول سالیانى که سر در هنر نقاشی فرو برده است، این گنجینه چون روزنى به گشودن می یابد پای بر زمینى استوار دارد و نگرنده را در معنا شریك می سازد و خود به دریچه ای می ماند جهت یافتن هایی در اكنونِ ما؛ نیز بهانه تمرکز است بر کاوش در علل و انگیزه های دور شدن و خواب رفتن ذهن و پرسشى در چگونگی رخ باختگی. یادهای خیال انگیز بازمانده در آن، همانچه نشانى از سالخوردگی ما دارد. تأملی در نگاه به گذشته و بازیابی حضور آن در اکنون. "