«بی وزنی» میرزارضایی بر بوم

میرزارضایی از نقاشان خوب و جوان کشورمان است که تاکنون نمایشگاه های بسیاری را برگزار و رزومه خوبی برای خود فراهم آورده است. وی در تابلوهای جدیدش به روال کارهای همه این سال ها شرایط زیستی انسان ها را در نظر داشته و تجربه اضطراب و نگرانی را بازنمایی کرده است. انسان ها در جهان ذهنی میرزارضایی اغلب از جایگاه خود کنده شده و شکلی از عدم تعلق و بی وزنی دلهره آور را به نمایش می گذارند.
آثار میرزارضایی همان طور که نصرت الله مسلمیان گفته، در زمانه ای حضور خود را به رخ می کشند که ارزش مبادله بر جامعه حاکم است و بخش مهمی از دست آوردهای کیفی به معادل های کمّی تبدیل می شوند. امروزه رسانه های همگانی و گفتمان رسمی ایدئولوژیک کوشش می کنند دست آوردهای شخصی افراد در هنر را تخریب و از آنها در جهت اغراض خود بهره برداری کنند. در برابر این کمّی سازی فراگیر شناخت شکافهای ایدئولوژیک هر موقعیت دست یابی به شیوه های بدیلی را فراهم میسازد که ما را به فهم عمق و پیچیدگی واقعیت ها نزدیک می کند. درک سرشت تناقض آمیز جامعه امروزی و فرا رفتن از باوری هنری که نوعی تمامیت ارگانیک را در آثار هنری تایید می کند عملا گستره ای را برای تولید آثار هنری باز می کند که در عین ناتمامی و قطعه قطعه بودن راه را برای واکنشهای مکمل مخاطبان باز می گذارد نفی فیگور ارگانیک و دست یابی به فیگور مدرنی که حاصل تخریب فیگور ارگانیک است آثار فیگوراتیو نقاش را به شکلی رادیکال در جهت دست یابی به واقعیت اجتماعی و رسیدن به فرمی بیانگر نشان می دهد. توان بالای طراحی نقاش به همراه انتخاب سنجیده خاکستری های رنگی که اغلب در بستر کنتراست تیره و روشن مورد استفاده قرار گرفته است تعادلی معنا دار را میان گرایشهای احساسی هنرمند و گذاره های مفهومی او ایجاد می کند. کاربرد غیر نمادین رنگ درسطوح وسیع به شکل گیری نوعی وحدت در فضای بصری آثار نقاش منتحی می شود گرایش به فضاهای خالی در روندی پیچیده از حذف های فراوان امکان تاویل پذیری آثار را در جهت مشارکت مخاطبین به شکلی وسیع فراهم می کند. فیگورهای نقاش اغلب در موقعیتی تعلیقی قرار دارند موقعیتی پارادوکسی کال که برای آنها و مخاطبین آثار او در یک فرایند از معنا آفرینی به سرانجامی اطمینان بخش نخواهد رسید. تمرکز موضوعی روی زنان باعث نمی شود که نقاش ایده های دست مالی شده فمینیستی را هدف قرار دهد بلکه در بیشتر موارد حکایت از استنتاجهای انسانی و فراجنسیتی او دارد. آثار علیرضا میرزا رضایی به شکلی تاثیر گذار و بسیار قانع کننده نوید حضور نقاشی موفق را نشان می دهند که درک هنر و هنرمند از جایگاه اجتماعی خویش را یادآوری میکند.
آثار این نقاش جوان به شکلی تأثیرگذار و قانع کننده نوید حضور نقاشی موفق را می دهد که درک هنر و هنرمند از جایگاه اجتماعی خویش را یادآوری می کند. علیرضا میرزارضایی، نقاش 44 ساله، از دوران طفولیت ناشنوای کامل است. او دیپلم خود را از هنرستان هنرهای تجسمی پسران تهران گرفت و پس از آن وارد دانشگاه شد و مدرک فوق لیسانس نقاشی را اخذ کرد. او در سال های ۷۵ تا ۸۰ نمایشگاه های انفرادی بسیاری را برگزار کرد اما به دلیل مشکلات شخصی، فعالیت های خود را متوقف کرد و شروع دوباره کار وی از سال ۹۱ بود که منجر به برگزاری نمایشگاهش در گالری الهه شد. میرزارضایی هم اکنون در هنرستان سیدجمال الدین اسدآبادی مشغول تدریس است.
گالری الهه در بلوار آفریقا، منتهای گلفام، خیابان نازنین، بن بست امینی، شماره ٣ واقع است. علاقه مندان می توانند هرروز از ساعت چهار تا هشت بعدازظهر از این نمایشگاه بازدید کنند.